ORPG// Trapped

Re: ORPG// Trapped

Hannah pakte het schort aan en liep naar de waskamer waar ze het vieze schort in de was deed en een schone pakte. Ze liep terug en gaf Leonie het schone schort. "Dat voelde echt geweldig, mijn eerste echte patiënt, nu wist ik waarom ik alles heb gedaan, om mensen te kunnen helpen" zei ze blij. "Als er nog wat anders is wat ik kan doe moet je het maar zeggen, oh en ik heb trouwens wel gelogen over mijn achternaam vanwegen wat er allemaal gebeurd is de laatsten weken. Het is veiliger op die manier" legde Hannah uit en ging even op een stoel in de kamer zitten. Gelukkig waren deze jassen groot genoeg voor haar buik, misschien is deze dan ook wel van een man geweest. Ze kan niet wachten tot de dag, als ze het hier levend uit red, dat ze écht dokter wordt. Dan krijgt ze ook zo'n jas met haar eigen naam plaatje.

Alex liep de kamer in waar Hannah en Leonie waren. "Is alles oké? Nog ergens hulp voor nodig?" vroeg Alex nog. Hij zou zo wel alvast een start gaan maken met het opzetten van het plan. De gebouwen klaar maken, en hij zou Hannah wel onder zijn hoeden nemen. Een zwangere jongedame zou niet zomaar op de straat moeten leven, en vluchten om in leven te blijven. Je kon zien dat ze al dagen niet geslapen heeft.

These voices in my head screaming "Run now", I'm praying that they're human

Re: ORPG// Trapped

Sean

Ik ga naar binnen en slik wanneer ik Hayley zo zie. Ik had niet veel zwakke plekken. Eigenlijk nog ééntje maar en dat was zij. Ik neem haar hand vast waar alle slangetjes in zaten. Ik slik even en streel een haarlok uit haar gezicht. Ik druk een kusje op haar slaap en zucht even. "Laat me niet achter." Ik toonde me niet graag kwetsbaar over tegenover de andere , maar aangezien ik hier de enige was vond ik het niet erg. Ik slik even en hoor buiten twee stemmen tegen elkaar. Een stem dat bekend voorkomt en weer teveel praat. Was zij hier nu serieus ook echt? Ik schud mijn hoofd. En ik maar denken dat ik van dat kwetter af was. Ik zucht even en kijk naar mijn vriendin. Ik hoopte zo hard dat ik haar nu ook niet kwijt geraak.

Leonie

Ik kijk naar het meisje en knik even. "Goed." Ik geef haar mijn jas en terwijl ik naar de patiënt heen stap, bind ik mijn haren in een staart. Ik glimlach naar de vrouw die naar me toe komt en ik bekijk haar arm. "Heeft het pijn gedaan?" vraag ik en de vrouw schudt wel meteen haar hoofd. "Nee, ik heb er niets van gevoeld." Ik knik goedkeurend en praat nog even kort met de vrouw. Dan gaan we weer elk onze eigen weg op. Ik stap mijn praktijk weer in en schrik hard wanneer ik de agent nog steeds zie staan. Ik hap even naar adem. "Jesus, jij kan mensen doen schrikken." zeg ik en ga naar de spiegel heen. Ik maak een papiertje vochtig en begin het bloed van mijn gezicht te deppen. "Is het gelukt?" vraag ik dan en kijk via de spiegel naar hem. Hij was best wel knap én gespierd en daar hield ik wel van. Ik schud die gedachten al snel uit mijn hoofd. Het waren tijden van crisis, een relatie was helemaal uitgesloten. Ik slik even en draai de kraan weer open. Ik doe wat water in mijn gezicht , hopend dat ik weer wat wakkerder zou worden.

Re: ORPG// Trapped

Hannah liep op Leonie af "Het is me gelukt, ik heb de scan bekeken, afgetekend waar opnieuw gebroken moest worden, en het toen weer goed terug gezet. Daarna heb ik het in gegipst" zei ze tegen haar. "Ze zit daar nog dus je kunt het nakijken. Geef me je schort maar, dan zal ik hem in de was doen en een nieuwe voor je halen" knikte Hannah behulpzaam. Nu weet ze waarom ze die studie heeft gedaan, mensen helpen. Dat vond ze zo leuk om te doen. Je kon mensen hun leven soms redden zonder dat je er veel kracht voor moet hebben, alleen de brains. 

Alex
x

 

These voices in my head screaming "Run now", I'm praying that they're human

Re: ORPG// Trapped

Sean

Ik kijk het meisje aan dat gelukkig meteen iets wilt doen voor Hayley. Ik volg haar het kamertje in en wanneer ze dan zegt wat ik moet doen, knik ik. Ze doet de nodige dingen terwijl ik ongeduldig sta te wachten en Hayley' haren streel. "Het komt goed." fluister ik haar toe en druk een kus op haar voorhoofd. Wanneer ik het mes er dan uit trek en ik het bloed probeer te stoppen, voel ik me erg machteloos. De dokter doet verschillende dingen, maar de watten kleuren zo snel rood dat ik het nu ook allemaal in twijfel begin te stellen. "Laat even los." zegt het meisje dan en haalt alle watten weg. De wonde zag er echt lelijk uit, maar was niet zo heel groot maar waarschijnlijk wél diep. "Goed, we gaan het snel dicht naaien." zegt ze en ik kijk even naar het blonde meisje. "En wat kan ik doen?" vraag ik en de vrouw haalt haar schouders op. "Best wel als je even naar buiten gaat." knikt ze en ik zucht. Ik wou Hayley niet alleen achterlaten. "Goed.." mompel ik en streel Hayley' hand. "Ik kom terug." fluister ik en verlaat zuchtend en mopperend de kamer.

Leonie 

De jongen verlaat de kamer en ik breng nog wat verdovingsmiddel in één van de slangetjes. Ik haal mijn nodige middelen dan boven en begin haar huid terug aan elkaar te binden. Het gaat niet echt vooruit doordat er nog heel wat bloed uitstroomt die ik de hele tijd moet weg deppen. Wanneer de wonde eindelijk verbonden is, zucht ik en veeg wat haar uit mijn gezicht. Mijn gezicht hing waarschijnlijk vol met bloed net zoals mijn short. Ik slik even en begin alles rond de wonde heel voorzichtig schoon te maken. Ik haal dan een groot verband en begin het rond haar buik te wikkelen wat best wel moeilijk is. Ik ben helemaal uitgeput wanneer de patiënt eindelijk verzorgd is en ik zucht even opgelucht wanneer ik zie dat het verband niet heel rood kleurt voor haar bloed. Dat beketende dat ik het goed had verbonden. Ik slik even en kijk naar de vrouw. Ze was nog niet zo heel oud. Ik moest haar in leven houden, er waren al genoeg mensen gestorven. Ik verlaat de kamer dan en kijk naar de jongen. "Ze slaapt waarschijnlijk nu nog een tijdje, maar het is gelukt." Ik zie opgeluchting in zijn ogen en ik glimlach zacht. Ik begin mijn bebloede short en handschoenen uit te trekken tot ik weer mijn naam hoor en opkijk.

 

Re: ORPG// Trapped

Hannah knikte en liep de kamer in waar ze naartoe gewezen werd. Ze nam eens diep adem en deed meteen alsof ze al echt dokter was. Ze moet de patiënten natuurlijk wel op hun gemak stellen. Ze was niet iemand die niet wat ze wist, ze had hard gestudeerd, maar ze had nog niet haar diploma. Ze liep naar de hoek en trok een dokters jas aan en handschoenen. "Ik ben dokter R..."  ze bedacht zich dat het niet handig was om haar echte naam te zeggen. "Dokter Johnson" zei ze en bekeek de foto van de breuk. "Botbreuk die weer verkeerd is gegroeid" concludeert ze voor  zich  zelf. "Ik val even in voor Dokter Brinley, er kwam een spoetgeval tussendoor"  zei ze professioneel. "Had Dokter Riley al het bloed na gekeken?" Vroeg ze en deed handschoenen aan. "Geef me alstublieft uw hand"  zei ze en maakte een klein prikje in de vinger. Rood bloed, gezond dus. "Oké  ik ga u even een verdoving geven, uw arm moet namelijk weer gebroken worden en terug goed gezet en gaf haar de verdoving. Ze tekende de plek af waar gebroken moest worden en keek naar Alex. "Assistent, kunt u het breken?" Glimlachde ze. "Geen zorgen, de prik zorgt ervoor dat u er niet veel van zult voelen"  stelde ze haar gerust en keek naar Alex die het voor haar deed. Ze zette het weer goed terug en gipste het toen in zodat het niet verkeerd weer zou terug groeien. "Komende weken even rust houden en over 4 weken weer terug komen om het gips te vervangen en checken"  zei Hannah en deed de handschoenen uit en gooide ze weg. Wauw haar eerste echte patiënt en het ging echt goed. "Wacht nog maar even in de wachtkamer, Dokter Brinley komt zo nog even kijken" knikte ze.

Alex liep met haar mee en keek naar alle stappen  de ze deed. Liegen over haar achternaam, serieus? Wel hij snapte  het ook wel, als mensen haar zouden herekennen en ze dan ook nog de goede achternaam zou hebben, zou dat wel gevaarlijk kunnen worden. Hij knikte en liep op de vrouw af en pakte haar arm vast. Het was een beetje ongemakkelijk om te doen maar hij heeft mensen gedood, dus een arm breken is nog niet eens zo erg in dat geval. Hij deed het en vervolgens ging ze weer veder. Het leek echt alsof ze al een echte dokter was, ze leek hem wel een slime jongedame. Hij zag ook hoe graag ze het goed wilde doen voor andere en van wat hij hoorde, moet niemand haar hebben.

These voices in my head screaming "Run now", I'm praying that they're human

Re: ORPG// Trapped

Sean

Ik kwam terug bij mijn huis en ging naar binnen heen. Mijn mond valt open wanneer ik zie dat alles overhoop ligt. Alles was weg. Geplunderd.. "Hayley" schreeuw ik en begin rond te rennen. Een zacht gekreun hoor ik en ren erheen. Ik zie dat er een mes doorheen haar buik steekt. Haar bloed had de goede kleur. "Ik breng je naar het ziekenhuis." Voorzichtig til ik haar op en kijk rond me heen. Iedereen was dood, denk ik. Eerst moest ik haar helpen. Ik ren naar mijn auto en leg haar op de achterbank. Ik spring achter het stuur en rijd met een hoge snelheid naar het ziekenhuis. Eenmaal daar aangekomen, stap ik snel uit en til ik Hayley weer op. Ik ren naar binnen en schreeuw om hulp. Ik ben blij als ik dan plots een agent , een meisje en een dokter zie. "Dokter , help haar." Ik ren naar het blond meisje heen en voel hoe hulpeloos ik ben. 

Leonie 

"Misschien wel, ja." zeg ik tegen het meisje, maar was niet echt overtuigd. We gaan dan naar mijn kamer heen waar de patiënt op me staat te wachten tot ik plots een man hoor schreeuwen. Ik kijk naar het stervende meisje en terug naar de jongen. Ik richt mijn blik op het meisje. "Je wilt dokter worden, goed, bewijs het. De eerste deur links is een vrouw aan het wachten. Je moet haar arm opnieuw breken en er een verband omheen doen. Ik had aan agent Walker nodig voor de spierkracht. Werk dus samen en breng het tot een goed eindresultaat." Ik knik dan en kijk terug naar de jongen met het bloedende meisje in zijn armen. "En jij mag met me meekomen." Ik stap snel doorheen de gang en ga het eerste operatiekamertje in. Ik trek handschoenen aan en een short. Ik kijk de jongen aan. "Je trekt het mes eruit wanneer ik het zeg." Ik neem watten klaar en andere dingetje. "Klaar?" vraag ik en concentreer me op het mes. Ik hoor het meisje kreunen. "Doe maar." De jongen trekt het mes eruit en bloed spuit eruit. Ik druk er meteen veel watten op en probeer het te stoppen. Ik stop de jongen ook veel toe. "Druk erop zodat het stopt met bloeden." Ik prik terwijl slangetjes in haar aders en hang haar aan machines.

Re: ORPG// Trapped

Alex luisterde aandachtig naar de jongedame "En al die tijd ben je de hele tijd alleen op straat geweest?" vroeg hij verbaasd. "Wauw, dat is echt niet goed, niet voor jou en niet voor je kind." zei hij. "Je kunt wel bij mij blijven, ik kan je beschermen voor iedereen" stelde hij voor. "Ja ik weet het, ik zou die vader van jou zo graag willen aanpakken, hoe durft hij het te maken om als leider van dit land, een van zijn steden zo te laten vallen? Hij geeft geen enkele blik" knikte Alex en zag Leonie binnen komen. Ze luisterde naar haar vragen.

Hannah keek naar de dokter die de kamer binnen kwam "Nee, maar help eerst de andere maar, ik heb geen haast met geholpen te worden. Er zijn mensen die het meer nodig hebben dan ik, ik heb niks ernstigs." antwoorde ze. "Misschien kan ik jou wel helpen, ik deed bijna mijn examen tot arts voordat ik hier vast kwam te zitten, dus ik denk wel dat ik het aan kan" knikte ze. "Maar als je niet wilt dat ik help snap ik dat ook wel" knikte ze.

 

These voices in my head screaming "Run now", I'm praying that they're human

Re: ORPG// Trapped

Sean

Ik had mijn shirt uitgetrokken doordat het erg warm was in de kelder. De premier had me hierheen gehaald zodat niemand kon zien dat ik hem les gaf. Ik denk dat hij zich er op één of andere manier voor schaamde. Ik kuis het zweet van mijn voorhoofd en knik naar de premier. "Ja, alleen nooit met je vlakke hand slaan." geef ik hem dan nog een laatste wijze raad. Hij was naar de kleine koelkast heen gestapt en gooide me een flesje water toe. Ik vang het behendig en draai de dop eraf. Ik zet het tegen mijn lippen en laat de helft van de inhoud in mijn mond glijden. "Waar is je dochter?" vraag ik dan en leun tegen de muur aan. Ik zie de premier zijn ogen neerslaan. "Ze is in het buitenland. Ik heb haar net voor het virus uitbrak naar de luchthaven gebracht." zegt hij en ik knik even. Was het meisje deze ochtend dan wel echt wie ze zei dat ze was? Ik wist dat ze niet te vertrouwen was. Ik kijk hem aan. "Daar is ze veilig." knik ik. Ik zie hem slikken. "Ja, hopelijk.." Ik kijk naar mijn horloge. "Ik moet weer gaan. Ik heb het druk, begrijp je?" Ik trek mijn shirt aan en jas. Mijn autosleutels stop ik in mijn broekzak en kijk naar de premier. "Het gaat je goed." Met deze woorden stap ik de kamer uit en word ik uit het huis begeleid. Ik stap in mijn auto en start de motor.

Leonie 

Terwijl ik de man zijn wonde schoonmaakte vertelde hij me heel zijn levensverhaal. Het was boeiend. Ik verbind de wonde en zorg ervoor dat er een verband rond heen is. "Zo." knik ik en help de man van de tafel. "Het is binnen enkele weekjes weer helemaal genezen." Ik open de deur. De man bedankt me met lieve woorden. Aangezien iedereen weinig geld had deze tijd werd ik niets meer betaalt. Ik deed dit omdat ik de mensen wilde helpen. "Volgende." schreeuw ik en zie dat het een klein jongetje is. Op dat moment komt ook de vrouw terug met de gebroken arm. "Kom beide maar binnen." zeg ik en knik even naar de stagiair als bedankje. "Goed, ga beide maar zitten." zeg ik en sluit de deur. Ik ga eerst naar het kleine jongetje en haal een kogel uit zijn enkel. Terwijl vertelt de vrouw wat ze weet over haar arm. Een gewone botbreuk. Ik verbind de enkel van het jongetje en geef hem krukken op zijn maat. Ik laat hem dan alweer naar buiten en kijk naar de vrouw haar foto's. "We zullen wel eerst je arm terug moeten breken zodat alles goed op zijn plaats zit." knik ik en zie de vrouw wat zenuwachtig worden. "Maar dat doet helemaal geen pijn." probeer ik haar gerust te stellen. "Ik heb alleen wat mannelijke kracht nodig." Ik bijt zacht op mijn onderlip en kijk rond me heen. Maar waar ging ik die kracht halen? De politieagent. "Ik ben zo terug!" zeg ik en stap mijn kantoor uit. Na een tijdje zoeken vind ik hem bij het meisje. "Kan je me even komen helpen? Ik heb je spierkracht nodig." zeg ik en kijk dan naar het meisje. Misschien was ik daarnet wel wat té grof. "Is iemand je al komen helpen?" vraag ik en haal een hand doorheen mijn haar. "Zo niet, anders mag je ook wel even meekomen. Dan kijk ik even naar je kindje en die wonde van je." knik ik.

 

Re: ORPG// Trapped

Alex ging een paar  stoelen naast het meisje zitten.  "Hey, waarom zaten die mannen achter je aan?" Vroeg hij. "Ik ben Agent Walker trouwens" mompelde hij vervolgens. Hij had nog zo veel dingen te doen maar hij wilde nu eerst even rusten. Hij is al de hele tijd bezig sinds het virus uit is gebroken. Als hij de stad uit kon zou hij dat al lang gedaan hebben, maar niemand mag de stad in of uit. Ook niet als je gezond bent, er zijn niet eens testen ofso, het mag gewoon niet. "Waarom zit je hier? De hulp is de andere ruimte" zei hij vervolgens.


Hannah keek naar de agent die de kamer in kwam. Ze luisterde naar zijn woorden. "Omdat ze de aandacht willen van de premier. Ik wordt al sinds het virus is uitgebroken, en de regering niks om Atlanta geeft, achterna gezeten door bijna iedereen. Ze willen me doden of ziek maken. Ik ben Hannah Riley. Dochter van de premier"  legde ze uit. "Wel ze hebben   me te pakken gekregen" zei ze en liet haar schouder zien. "Schotwond" mompelde ze kort."Maar mijn vader gaat echt niet opeens wel iets doen aan het probleem als ik dood zou zijn of ziek. Hij schaamt zich toch alleen maar voor me. Hij heeft zelfs  bekend gemaakt dat ik niet hier ben maar zogenaamd op vakantie in Europa"  zuchte ze. Hannah keek naar de wachtkamer.  Ze zou deze mensen kunnen helpen, ze deed namelijk ook een opleiding tot arts, en zat in haar laatste jaar. Maar niemand moet haar blijkbaar. "En nu is echt iedereen in deze stad heel erg bot tegen me, en ik weet niet waarom. Al voor mensen me echt hebben leren kennen denken ze dat ik een verwend wig ben die alles denkt te kunnen wat helemaal niet zo is" vertelde ze. "Wat doe ik eigenlijk, ik zou dit niet moeten vertellen, het boeit niet" mompelde ze. "Ik zit hier omdat ik wacht op de hulp die ik nodig heb, ik wil even kijken of het goed gaat met de kleine. Het is namelijk  nog al zwaar, vluchten, geen slaap, geen eten en zwanger"  zei ze.

 

These voices in my head screaming "Run now", I'm praying that they're human

Re: ORPG// Trapped

Sean

Ik stap uit mijn auto en ga richting de enorme deur. Ik druk mijn vinger op de bel en hoor het weerklinken. Onrustig wacht ik en kijk terwijl rond me heen. Het leek wel alsof iemand me elk moment kon aanvallen. Ik hoor gerammel en de deur gaat open. Ik kijk in 2 paar ogen van 2 bewakers. Ik word vrijwel meteen gefouilleerd en ze halen mijn wapen en mes uit mijn zakken. Ze kijken me aan. "Was u van plan onze premier te vermoorden?" vraagt de ene man dan en komt strijdlustig naar me toe. "Nee, maar breng me niet op ideeën." grijns ik. Ik voel hoe mijn handen op mijn rug worden gebonden en ik bijt pijnlijk op mijn onderlip. "Misschien moeten jullie eerst vragen wat ik hier kom doen, idioten." bijt ik hen toe. De ene man kijkt me aan. "Wel?" Ik grijns even. "Ik ben een trainer. Jullie baas heeft me opgebeld. Ik kom hen de basistechinieken leren van de zelfverdediging." Ik voel de grip minder worden en de ene man wisselt een korte blik uit met de andere man. Hij roept de premier dan op, maar ik word nog steeds stevig beetgenomen. Niet veel later wandelt er een oudere man van de trap in een kostum. "Je bent er!" weerklinkt zijn stem in de brede hal. "Jongens, laat onze gast los." Hij stapt naar me toe en steekt zijn hand uit. Ik kijk er even naar en schud mijn hoofd. "Ik schud geen handen." zeg ik eenvoudig en eindelijk word ik losgelaten. "Maar natuurlijk, logisch." Ik knik even. "Kom, laten we meteen beginnen." beslist de man dan en ik volg hem. Wanneer ik de twee bewakers voorbij stap, werp ik hen nog een boze blik toe.

Leonie 

Ik kijk de agent aan en schud mijn hoofd. "Je hoeft me niet te helpen, voorlopig." Ik kijk hem voor de eerste keer recht in zijn ogen aan. Het meisje was al verdwenen, maar die zou ik straks waarschijnlijk wel terug zien. "Dankje, jij ook." Ik volg hem met mijn ogen en al snel komen er twee verplegers aangerend. Ik leggen de 3 dode lichamen op de ene brandkar dat ze hebben meegenomen en één verpleger brengt het weg. Ik neem mijn tas met medische spullen en ga naar een lokaaltje. Ik tik een lampje aan zodat het meisje aan het onthaal wist dat ik ook weer aan het werk was. Wel meteen komt er een vrouw naar binnen met een gebroken arm. Eerst maak ik een klein sneetje in haar andere arm en wanneer ik zie dat het bloed normaal van kleur is, glimlach ik. Ze kijkt me verbaasd aan. "Waarom doe je dat?" vraagt ze en ik haal terwijl mijn verbanden en gipsen boven. "Zo zie ik of je besmet bent of niet." zeg ik eenvoudig. "En?" vraagt ze snel en hoor de paniek in haar stem. "Als je besmet was, zou ik je nu niet verzorgen." knik ik. Ik hoor haar opgelucht adem halen en ik bekijk haar dan. "Wat is er gebeurd?" vraag ik. "Ik werd achtervolgt en was een gebouw in gerent. Ik zag geen uitweg meer dus ben ik van het dak gesprongen. Dit heb ik er aan overgehouden." Ik knik en voel eraan. "We gaan eerst een paar foto's en scans nemen. Ik roep een andere collega op. Ik haal mijn beeper tevoorschijn en niet veel later komt er een jongen naar binnen. Hij was stagiair en dus nuttig voor zulke dingetjes. Voor verzorgen stond hij dan weer niet. Wat later komt er een nieuwe patiënt naar binnen met een eenvoudige wonde.